De bevalling
Het moment waar iedere zwangere vrouw en haar dierbaren op wachten. Voor de één is dat precies na 40 weken, zoals dat hoort en voor de ander houdt de spanning eerder op of duurt het nog een week of twee door. Het maakt ook helemaal niet uit, de natuur kent geen regels en houdt zich vooral niet aan de regels die zijn vastgesteld door de mens.
De uiteindelijke bevalling
De bevalling, of dit nou vaginaal of via een keizersnee gaat is een bijzondere emotionele ervaring. De ene vrouw ervaart het als ondraagbaar pijnlijk en voor de ander valt het allemaal wel mee. Bij een natuurlijke bevallingsproces beginnen rond week 40 van de zwangerschap buikkrampen en samentrekkingen van de baarmoeder, die bekend zijn onder de naam weëen. Voor de één gaat dit samen met vruchtwater verlies en bij de ander komt vruchtwaterverlies pas later in de bevalling. Soms wordt de vruchtwatervlies doorgeprikt voor de verpleegkundige of arts, zodat de weëen en de ontsluiting sneller op gang komen.
Drie fases van een vaginale bevalling
De vaginale bevalling kenmerkt zich in drie fases, die hieronder worden beschreven.
- Fase 1. In eerste instantie gaat de lichaam zich voorbereiden om de komst van de baby. De geboorte kanaal en de baarmoederhals worden breder, dit gaat gepaart met weëen en wordt ook wel de ontsluiting genoemd. Deze kan gemiddeld 10 tot 12 uur duren.
- Fase 2. Wanneer de ontsluiting tien centimeter heeft bereikt begint fase twee, de geboorte van het kind. De weëen zijn nu het pijnlijkst en duwen het kind naar buiten. Door een juiste ademhaling en mee te persen kan deze pijn worden onderdrukt. Als het kind eenmaal geboren is, wordt er gewacht op de nageboorte wat de laatste fase van de bevalling is.
- Fase 3. Dit is de geboorte oftewel de vedrijving van de placenta uit het lichaam. De arts bekijkt de placenta en controleert of er afwijkingen en/of bepaalde ziektes te zien zijn. Klinkt cliché, maar het is waar. Als het kind eenmaal geboren is, vergeet de moeder door de vermoeidheid en emoties de pijn die zonet geleden is.
Uiteraard is hierboven een bevalling geschetst, waarin geen complicaties zijn ontstaan. Ook die zijn er. In sommige gevallen moeten artsen ingrijpen, soms moeten ze inknippen (als de ontsluiting niet geheel op gang gekomen is en het kind is op komst), bij een stuitligging of ernstige situaties kunnen ze zelfs kiezen voor een keizersnee.
Alle handelingen en keuzes worden gemaakt om de bevalling voor moeder en kind zo makkelijk, en zo veilig mogelijk te laten verlopen.
