ADHD bij volwassenen

ADHD is vooral bekend als stoornis bij kinderen, maar kinderen worden volwassen en behouden de stoornis in tweederde van de gevallen. Ondertussen is er in de puberteit sprake van een verhoogd risico op gedragsproblemen. Dit is afhankelijk van de ernst van de ADHD, de opvoeding en of er nog meer psychische problemen zijn. Dat laatste is vaak het geval. ADHD gaat geregeld samen met stoornissen zoals depressies, angststoornissen, slaapproblemen, verslavingen en persoonlijkheidsproblematiek.

Moeilijke diagnose ADHD bij ouderen

Het komt voor dat een kind ADHD heeft zonder hyperactiviteit, waardoor de stoornis pas op volwassen leeftijd wordt gediagnosticeerd. Daarbij is het zo dat artsen vroeger minder gespitst waren op een stoornis als ADHD. Een volwassene met de stoornis kan last hebben van woedeaanvallen, chaotisch gedrag (wat zich onder andere kan uiten in een slordige administratie en moeite hebben om met geld om te gaan), verslavings- en relatieproblemen, faalangst, hang naar sensatie, depressiviteit, snel wisselende stemmingen, het nemen van onverantwoorde risico’s en problemen op school of werk. Hij zal vaak van baan en woning veranderen, omdat de verveling snel toeslaat.

Om dezelfde reden vindt een ADHD’er een boek uitlezen lastig en zoekt hij juist spanning op. Na doorvragen blijken er meestal al een tijdje typische ADHD-symptomen aan ten grondslag liggen: aandachtsproblemen, hyperactiviteit en impulsiviteit. Dat laatste is bij een volwassen ADHD’er het meest blijvende symptoom.

Structuur is de oplossing

De situatie waarin een volwassen ADHD’er terechtkomt, bepaalt grotendeels hoeveel last hij van zijn stoornis heeft. Zolang er iemand in de buurt is die structuur aanbrengt in het leven van de ongeorganiseerde ADHD’er, zullen de gebreken niet zo opvallen. Bovendien: hoe steviger de band met het gezin was, des te beter zal een ADHD’er later functioneren.

De problemen komen meestal pas aan het licht als ze op zichzelf gaan wonen, een relatie aangaan, op hun werk structuur moeten aanbrengen of leiding moeten gaan geven aan anderen.

Sommige volwassenen met ADHD lijken manisch-depressief; de symptomen daarvan komen voor een deel overeen met die van ADHD. Sommige ADHD’ers worden manisch-depressief wanneer zij als kind te weinig werden gesteund. De stoornis tast zo langzamerhand hun hele persoonlijkheid aan.

Geschreven door Wilfred Hermans